01
10/10
Onverantwoorde vakbonden?
Gepubliceerd door FAN_RJF, klik hier voor printbare versie
Stefaan Michielsen, schrijft vandaag in De Tijd dat de vakbonden te simplistisch, naïef en onconstructief zijn.

Opinie van Stefaan Michielsen in De Tijd van 30 september & reactie van Dominic Van Oosterwyck, LBC voor FAN

Opinie van Stefaan Michielsen, 30 september: “De vakbonden vinden het niet kunnen dat de werknemers mee moeten opdraaien voor de kosten van de crisis. Ze verzetten zich tegen de besparingen en pleiten zelfs voor extra uitgaven om de economische groei en de jobcreatie aan te zwengelen.
En de begrotingstekorten dan? Die kunnen volgens de bonden worden teruggedrongen door een extra belasting te heffen op de banken en een taks in de voeren op financiële verrichtingen. Want het is toch de financiële sector die de crisis heeft veroorzaakt, niet?
Men kan sympathie hebben voor dat voorstel. Maar het is al te simplistisch. Het is naïef te geloven dat afgerekend kan worden met de begrotingstekorten alleen door de banken of financiële transacties zwaarder te belasten. Dat zal niet volstaan.
Bovendien kan een bankenheffing perverse effecten hebben. Als de banken te zwaar worden belast, kunnen ze hun rol als kredietverschaffer niet meer naar behoren vervullen. De economische schade die daardoor wordt aangericht, kan groot zijn. Daar heeft niemand baat bij.
Nieuwe inkomsten kunnen ook elders gehaald worden dan bij de banken. De vakbonden hebben daar zeker ideeën over. Maar begrotingsputten dempen met alleen maar nieuwe belastingen is niet verstandig. Want belastingen remmen de economische dynamiek af, en die is net nodig om welvaart te creëren.
De harde realiteit is dat besparingen onvermijdelijk zijn. En die zullen alle bevolkingsgroepen treffen. Sommige hervormingen die nu worden doorgevoerd, onder meer het optrekken van de pensioenleeftijd, waren sowieso noodzakelijk, ook als de economische crisis niet had toegeslagen.
Overheidsfinanciën die fundamenteel en blijvend uit evenwicht zijn, leggen een zware last op de economie en hebben een prijs in termen van welvaart. Daarom is het nodig snel en krachtig in te grijpen als de situatie dreigt scheef te groeien. De zaken op hun beloop laten, is geen oplossing. Maar die boodschap horen de vakbonden natuurlijk niet graag.
Ze vragen integendeel van de regeringen meer geld voor pensioenen, voor gezondheidszorg, voor onderwijs en zo meer. Over hoe de overheidsmiddelen moeten worden besteed, daar hebben ze een duidelijke visie over.
Maar die middelen moeten van érgens komen. Vooraleer de overheid dat geld kan uitgeven, moet het eerst in de economie worden verdiend. Dat lijken de vakbonden te vergeten. Wanneer maken ze daarvoor eens een constructief voorstel?”

80.000 op straat.
Ondanks dat gisteren 80.000 mensen in Brussel en een veelvoud in verschillende Europese lidstaten een krachtig neen hebben gezegd aan blinde besparingen op kap van alleen maar werknemers berichten de media, politiek en ook schrijver Michielsen dat besparingen onvermijdelijk zijn.
Het tekort in de overheidsfinanciën legt een zware last op de economie. Dus moet er drastisch gesaneerd worden. Volgens schrijver moet dit niet gebeuren via rechtvaardigere belastingen, bijdragen van de banken of het zwaarder belasten van financiële transacties.

Het volk zal bloeden.
Dat is de oplossing. Het optrekken van de pensioenleeftijd, langer werken, brugpensioen afschaffen, arbeidsduurvermeerdering, loonstop, indexstop, werkloosheid in tijd beperken, herziening verlofstelsels, meer flexibiliteit enz… Dit zijn steevast de voorstellen die wel in de media komen en die gretig door politici worden overgenomen. Je kan beter de vele kleintjes treffen dan kiezen voor meer rechtvaardigheid. Dit is het discours waar we vandaag mee rond de oren geslagen worden.
Inleveringen van werknemers door de jaren heen.
Nochtans zijn het de werknemers die sinds 1976 de opeenvolgende besparingsmaatregelen hebben moeten slikken. Veel van deze maatregelen hebben nu nog steeds hun effect op het loon van de mensen.  Meer dan 30 jaar onafgebroken inleveren en blijkbaar is het nog niet genoeg!
Of zijn we misschien de opeenvolgende beperkingen op indexverhogingen, vermindering op kinderbijslagen, beperkingen op uitkeringen in de overlevingspensioenen en arbeidsongevallen, in de jaren 1984 – ‘85 en ‘86 werd telkens een indexverhoging van 2% overgeslagen, opeenvolgende wijzigingen in de berekening van de werkloosheid – ziekte- en invaliditeitsvergoedingen, invoering van solidariteitsbijdragen en bijzondere bijdrage voor de sociale zekerheid, de invoering van de gezondheidsindex, de opeenvolgende wijzigingen van producten in de indexkorf, loonblokkeringen in 1994 – ‘95 en ‘96, solidariteitsbijdrage op de pensioenen, het niet indexeren van de belastingschalen in de personenbelasting gedurende 6 opeenvolgende jaren, aanvullende crisisbijdragen, het optrekken van de BTW van 19,5% naar 20,5% en verder naar 21%...
Dan spreek in nog niet over de gevolgen van het generatiepact enz…

Moet er nog zand zijn?
Naar mijn bescheiden mening, als rechtvaardige burger, heeft de bevolking door jaren heen meer dan genoeg haar steentje bijgedragen. En wat hebben de andere inkomenscategorieën bijgedragen? Wat hebben de bedrijven, vennootschappen, zelfstandigen en vrije beroepen, kapitaalkrachtigen en rijke Belgen bijgedragen?

Een rechtvaardige fiscaliteit als alternatief.
Als rechtvaardige burger kan je er toch niet tegen zijn dat iedereen zijn belastingen betaalt naar draagkracht en reëel inkomen?
Daarom moet het bankgeheim worden opgeheven en een kadaster worden opgesteld van alle inkomens en alle vermogens. Daarom moeten banken, die miljarden overheidssteun (lees uw en mijn belastingsgeld) hebben gekregen hun steentje bijdragen. Daarom moet er een financiële transactietaks komen. Daarom moeten bedrijven en vennootschappen een correcte vennootschapsbelasting betalen. Daarom moet fiscale fraude worden aangepakt.
Als morgen alle inkomens en vermogens gekend zijn bij de fiscus kunnen deze getaxeerd worden zoals in het een rechtvaardige democratie mag verwacht worden.

Oproep.
Wanneer staan er eindelijk eens politici op die dit alles kritisch in vraag durven stellen?
Wanneer besteden de media eens echt aandacht aan dit rechtvaardige vraagstuk?
Dit alles in functie van een meer rechtvaardige samenleving!

Niemand krijgt iets klaar,
Zonder passie en gedrevenheid.
Laat de angst nooit winnen!!!

Door Dominic Van Oosterwyck, LBC voor FAN