08
11/10
Minder belastingen meer ongelijkheid
Gepubliceerd door FAN- RJF, klik hier voor printbare versie
We willen toch nog eens Luc Cortebeeck, voorzitter ACV, citeren uit een opinie die hij gepubliceerd heeft op 3 november naar aanleiding van een uitstap met speech naar Luik.
foto Luc Cortebeeck

Minder belastingen, meer ongelijkheid
Zal de immense speelruimte die zou worden gegeven aan de Gewesten voor lagere belastingen op bedrijven en gezinnen, niet tot een opbod tussen de Gewesten leiden? Dat dit de bedoeling is, zou wel eens kunnen als je de opinie van Peter Leyman leest in De Standaard van 3 november. Almaar minder belastingen lijkt mooi, maar als er daardoor ook almaar meer ongelijkheid en een almaar grotere ontwrichting van onze sociale voorzieningen uit volgt, dan moeten we twee keer nadenken. Want sociale ongelijkheid stuurt een zware factuur: onrust en onveiligheid. En Brussel zal niet meekunnen in die race to the bottom, die trip naar de dieperik, met ook heel wat stadsvlucht tot gevolg. Waar zullen die mensen terechtkomen, denk je, en wie zal ze opvangen?
Wie zal de rekening betalen voor al die extra-administratie, wanneer niet meer één overheid bevoegd is, maar drie overheden; niet meer één instelling, maar drie instellingen; wanneer bedrijven niet meer moeten rekening houden met één regeling, maar met drie regelingen? Om nog te zwijgen van de hopeloze complexiteit voor de werknemers zelf. Gonzales Stubbe, gedelegeerd bestuurder van GroepS waarschuwt in De Standaard: “Economisch bekeken is het gekkenwerk en zal het alleen maar tot verarming leiden, want de kostprijs voor de rompslomp zal ergens op verhaald moeten worden.”

Bedrijfsblindheid in de politiek
Vlaanderen wil een staatshervorming en terecht. Maar zouden de politici zich niet tot de essentie kunnen beperken? Kan een staatshervorming niet solidair en sociaal zijn? Moeten goed werkende systemen nu echt uitgerafeld worden. Moet een staatshervorming ons allen echt meer kosten? Hebben de Vlamingen dat bedoeld met hun stem? Zullen zij tevreden zijn als het werk af is en de facturen binnenkomen? Kan het uitgangspunt niet gewoon zijn dat de mensen er beter moeten van worden? Is het echt te laat om meer mensen uit noord en zuid bij elkaar te brengen, door bijvoorbeeld meer mensen te laten genieten van “la chaleur de la cité ardente” en kunnen we van onze nood geen deugd maken, van ons probleem tussen noord en zuid, geen rijkdom?
Zou het kunnen dat bedrijfsblindheid ook in politiek bestaat omdat politici zich voortdurend moeten bewijzen ten aanzien van hun eigen achterban en zo redelijke vragen of bezorgdheden van zich moeten afduwen?

Volledige tekst te lezen op http://opinie.deredactie.be/2010/11/03/bedrijfsblindheid-zou-het-ook-in-de-politiek-bestaan/